Het Leven Uit Een Dag
Filmtheater Fraterhuis met mams 07102009
Ja natuurlijk naartoe vanwege Matthijs Langeachernaam, maar ook het gegeven leek mij interessant. Verfilming van het gelijknamige boek van A.F.Th. van der Heijdens, waarin de levens van de hoofdpersonages een etmaal beslaan. In deze wereld waarin een mensenleven maar één dag duurt en waarin elke daad eenmalig is, worden Benny (Matthijs van de Sande Bakhuyzen) en Gini (Loïs Dols) zo verliefd op elkaar dat één dag niet genoeg is. Er is maar één uitweg: als ze naar de hel gaan, belanden ze in de wereld zoals wij die kennen. Een wereld waarin mensen verliefd worden en de rest van hun leven met elkaar slijten. Benny en Gini grijpen deze kans en plegen een moord. Ze worden ter dood veroordeeld. Maar bij de uitvoering van het vonnis gaat er iets mis. Wanhopig gaan ze op zoek naar elkaar in een nieuwe wereld vol herhaling.
Een groot deel van de film wordt in split-screen vertoond; je kunt zo de zoektochten van beide personages volgen. Alleen jammer dat hierdoor de aandacht verdeeld wordt, waardoor ik niet helemaal zag wat er met Gini gebeurde. (Hey, ik moest me toch op iemand concentreren en ik koos toevallig voor Benny :-p) Ik had naast de vorm ook wat moeite met het concept, omdat ik bij te veel nadenken over alternatieve werelden of tijdreizen nu eenmaal de onmogelijkheden van dat gegeven niet over het hoofd kan zien. Maar toen ik gewend was aan de afleidende vormgeving en zo door het verhaal werd gegrepen dat ik diepe gedachten kon negeren, bleef er toch een behoorlijk indrukwekkende film over. Beide acteurs hadden wat moeite om ouder (volwassen) over te komen, maar de liefde was duidelijk, ook terwijl ze van elkaar gescheiden waren. Ahw, mooi hoor.

Afblijven
Pathé de Munt, Amsterdam 02122006, met Silvia
Teenage-angst met Matthijs van de Sande Bakhuyzen (1988 en inderdaad, zoon van). Ik ben geen pedo, echt niet, ik was puur geinteresseerd in z'n acteerkwaliteiten. Ik zag deze talentvolle knul voor het eerst in de zondagochtend-VPRO-serie De Daltons, als de oudste van de drie broertjes Dalton. Was toen al een schatje. En hij is ook erg aardig opgedroogd;)
Het verhaaltje is flinterdun en gebaseerd op een boek van Carry Slee, dat ik niet heb gelezen: braaf meiske doet auditie voor dansen in een clip, is zenuwachtig, krijgt van een mededanser een pilletje aangeboden om rustig te worden en .... raakt verslaafd, krijgt verkeerde vrienden, liegt tegen haar ouders, spijbelt van school, etcetera, etcetera, wat een ellende. Just say no, kids.
Matthijs speelt haar betrouwbare beste vriend, die ze al kent sinds de kleuterschool. Haar vader (Gijs dubbele-achternaam) denkt echter dat het deze onschuldige lieverd is die zo'n slechte invloed heeft op zijn dochter. Pfff. Volwassenen, wat een sukkels.

Gelukkig komt uiteindelijk alles goed (pfew) maar voor het zover is, moeten we veel jeugdtoneel verdragen. Zodra vader in beeld is, zie je pas goed het contrast tussen acteren en doen alsof. Maar Matthijs viel niet tegen en het was best een gezellige film verder. Echt. Al was ik natuurlijk wel drie weken niet naar de bios geweest en had ik elke film waarschijnlijk enigzins gewaardeerd. En het was vooral ook erg prettig om na een hele dag lopen in een Pathe-stoel te zitten;) Toch houd ik die knul in de gaten, hij was veruit de beste jongere in de film.