Paradies Liebe
Filmtheater Fraterhuis, met mams 20022013
De vijftigjarige alleenstaande moeder Teresa reist vanuit Duitsland naar een vakantie-paradijs in Kenia met als doel een gretige jongeman aan de haak te slaan als zomerliefde. Ze had er alleen niet helemaal op gerekend dat de lekker donkere heren daar haar vooral zien als blanke Sugar Mama en donaties verwachten in ruil voor hun (lijfelijke) liefde. "De kinderen van m'n zus moeten naar het ziekenhuis, maar de familie kan dit niet betalen.", etc.
Pijnlijke tegenstellingen en miscommunicatie tussen rijk en arm. Voelt als een real-life document; lof voor alle acteurs die erin zijn geslaagd een behoorlijk ongemakkelijke film te maken. Er is ook ruimte voor gegiechel (en veel, heel veel bloot), maar aan het eind blijf je vooral zitten met (plaatsvervangende) schaamte.
Schijnt eerste deel van een trilogie te zijn over vrouwen die tijdens hun vakantie op zoek gaan naar het geluk. Ik ben wel benieuwd naar het volgende deel;)

Inglourious Basterds
Pathé De Munt Amsterdam, met Hans 05092009 18.20
Tijdens de tweede wereldoorlog zijn in Frankrijk verschillende mensen op hun eigen manier bezig met het saboteren van de Duitse oorlogsmachine. Een groep Amerikaanse soldaten zaait angst onder de bezetters door wrede verrassingsaanvallen op nietsvermoedende Nazi-patrouilles. De groep staat bekend als 'The Basterds'. Wanneer ze horen dat Hitler met een groot deel van zijn generaals samenkomt voor de première van de nieuwste propaganda-film, beraamt de groep een aanslag. Maar The Basterds zijn niet de enigen met een plan.

Zoals we gewend zijn van regisseur Quentin Tarantino is het verhaal weer bigger dan life en bestaat uit meerdere lagen. Het blijft wennen om WOII/Europeanen vanuit een Amerikaans standpunt te zien en ik vond het bijzonder dat zoveel personages hun eigen taal mochten spreken. Natuurlijk moet ieder op een gegeven moment naar Engels omschakelen omdat het merendeel van The Bastards het anders niet kan volgen, maar toch.

De film is een overweldigende ervaring en wordt perfect samengevat door de rol van Christoph Waltz, die de spil van het verhaal is als Col. Hans Landa. Op het eerste gezicht een sympathieke man, die de top-jodenvanger van de nazi's blijkt te zijn. De vriendelijke manier waarop hij langzaam maar zeker alle benodigde informatie verzameld om deze vervolgens tegen mensen te gebruiken is huiveringwekkend. Op dezelfde manier verandert de film voortdurend van toon: net wanneer je veilig voelt in je comfortabele bioscoopstoel en stiekem geniet van het geweld van de goeden tegen de slechten, word je geconfronteerd met de akelige beslissingen die sympatieke mensen moeten nemen. Het verhaal schuurt voortdurend tegen parodie aan, maar op cruciale momenten blijkt er meer achter het lawaai en geweld te zitten dan simpel 'slechte smaak'-vermaak. De film is diepgaander dan verwacht en blijkt tussen het indrukwekkende verhaal door ook nog vol te zitten met inside jokes voor filmkenners. Geweldig.

Am Seidenen Faden
Filmtheater Fraterhuis, 15102005
Een documentaire van Katarina Peters (40+) over haar relatie met jongere echtgenoot Boris (32). Ze zijn pas een paar maanden getrouwd als hij tijdens een reis naar New York in november 1998 plotseling in elkaar stort. In het ziekenhuis blijkt hij een (aantal) beroertes te hebben gehad en zijn hersenstam is zeer ernstig beschadigd. Na een aantal dagen op het randje, komt hij weer bij, maar het is niet zeker of hij ooit nog zal kunnen lopen, praten of zelfstandig leven. De dokters spreken van het 'locked-in'-syndroom: hij is zich wel van de omgeving bewust, maar kan zich niet uiten. Katarina klemt zich vast aan haar camera om de gebeurtenissen die volgen minutieus vast te leggen. Een behoorlijk confronterende film: Katarina verbergt haar gevoelens niet: dit is niet de jongen met wie ze getrouwd is: wil ze wel verder als verzorgster, kan ze dat wel aan? Hier en daar komt de documentaire wat geforceerd en pretentieus over, haar achtergrond als 'kunstenares' wordt erg nadrukkelijk in beelden verwerkt. Maar tussen dat artistieke gedoe door is het vooral een erg eerlijke film over de lange weg van herstel; niet alleen van lijf en leden van Boris, maar ook van de verstoorde relatie tussen hem en Katarina. Indrukwekkend.